![Johan Walckiers](https://static.sportid.be/images/writer/johan-walckiers.png)
Foto: © photonews
Anderlecht dat wint zonder goed te spelen, da's allang geen unicum meer. Maar tegen KV Mechelen was het zonder Colin Coosemans heel anders afgelopen. En met dank aan de assistenten die de stilstaande fases voor hun rekening nemen. Een zege zonder weer enige glans voor Anderlecht.
We vallen in herhaling, maar dit Anderlecht heeft creativiteit en persoonlijkheid nodig. Zo snel mogelijk. En een andere spelopvatting, want wat paars-wit de eerste helft op Mechelen liet zien, was zo mogelijk nog slechter dan de voorbije drie matchen. En toch... stonden ze bij de rust op voorsprong.
Medelijden met Dolberg
Scudraketten van achteruit, geen aansluiting van de middenvelders waardoor Dolberg op een eiland stond en flanken die dit seizoen nog steeds op hun eerste beslissende actie wachten. Dreyer en Amuzu kwamen amper in het spel voor. Vooral die eerste zit in een vormdip van jewelste. Het was kort samengevat niet goed.
De enige die wat probeerde, was Théo Leoni. Door de komst van Zanka kon die weer doorschuiven naar het middenveld, maar zijn twee kompanen daar - Rits en Verschaeren - gaven opbouwend ook niet thuis. KV Mechelen, waar Hasi om versterkingen smeekt, had het betere van het spel én kwam ook op voorsprong.
Verschaeren verloor de bal, Foulon ging heel zijn lijn af en zette ook Sardella nog eens in de wind op de achterlijn om uiteindelijk - via een paars-witte teen - Lauerbach te bereiken, die simpel binnentikte. Even later moest hij er wel af. Probleem voor Hasi, want het is zijn enige spits.
Ingestudeerd nummertje, prachtig uitgevoerd door Amuzu en Verschaeren
Anderlecht leek in geen 100 jaar iets te kunnen creëren tot ze het zowaar eens op een stilstaande fases deden. Zanka kopte een hoekschop door en Augustinsson verlengde in doel. Volgens ons de enige manier waarop het ging lukken. Je zou verdorie medelijden krijgen met Dolberg.
Eén van de beste voetballers in onze competitie, maar gewoon aan zijn lot overgelaten. Of Fredberg moet toch eens terugkomen van het idee dat Anderlecht in alle omstandigheden in een 4-3-3 moet spelen. Iemand gaat er toch eens een ballonetje over moeten oplaten.
Al zal dat niet gebeuren zolang ze blijven winnen. Op een ingestudeerd nummertje bij een corner - vijf minuten in blessuretijd en Hasi was niet blij - kon Amuzu op assist van Verschaeren de bal in het dak van het doel rammen. Prachtig gedaan, maar het verhulde amper het povere spel.
Een doelman is zeker niet de prioriteit
De tweede helft bracht daar geen verbetering in. KV Mechelen bleef de betere ploeg en Coosemans stond bijwijlen in een schietkraam, maar de doelman is wel de enige die een onderscheiding krijgt voor zijn seizoensbegin. Een nieuwe nummer 1, daar moet Fredberg nu echt geen geld aan uitgeven. Er zijn andere zorgen in zijn ploeg.
Een onbestaand middenveld bijvoorbeeld. Rits, Leoni en Verschaeren werden weggeblazen. Daarom wordt er ook naar Dorsch gekeken, al is hij niet de prioriteit. Anderlecht zoekt een echte stofzuiger, die fysiek de strijd kan aangaan. Anderlecht kreeg uiteindelijk nog kansen op de counter, die vakkundig door Vazquez, Dreyer en vooral Angulo verprutst werden.
KV Mechelen moet echter ook in eigen boezem kijken. Ze hadden genoeg kansen om meer uit de brand te slepen. Hasi zijn smeekbede om extra spitsen zal hopelijk niet in dovemansoren vallen. In de slotfase besliste Leoni na een heerlijke assist van Stroeykens de match.